Ga naar hoofdinhoud

Bij veel organisaties, groepen en personen is het een goede gewoonte om af en toe eens terug te kijken wat je wilde doen, wat er werkelijk gedaan is en of dat ging op een gewenste manier om te zien wat je zou willen veranderen, zo concreet en gedetailleerd mogelijk. Dit zijn zomaar wat punten voor een evaluatie. Bedrijven doen dat bijvoorbeeld op een speciale bijeenkomst met directie en management; toezichthouders hebben vaak een zelfevaluatie; afdelingen houden de evaluatie onderling; op persoonlijk vlak houdt de leidinggevende een functioneringsgesprek met de medewerker.

Begin vorig jaar werden we indringend geconfronteerd met de zelfevaluatie van Inga Teekens, een zeer autonome vrouw van 68 jaar die haar leven ‘volleefd’ vond. U vindt haar opnames terug op ons YouTubekanaal. Ze vertelde dat ze geen lichamelijke aanleiding had om haar leven te willen beëindigen, maar dat er aan haar leven weinig meer werd toegevoegd waarin ze aanknoping vond om verder te willen. Ze beëindigde haar leven in maart vorig jaar.

Verderop in deze nieuwsbrief leest u het aangrijpende verslag van de dochters van een 90-jarige vrouw die haar leven beëindigde met middel X. Jarenlang had ze vastgesteld dat ze nog steeds verder wilde en dat alles op rolletjes liep, inclusief de reisjes met een wat jongere vriend. Maar na een verhuizing naar een appartement in een seniorenflat en een nieuwe huisarts veranderde het zelfbeeld. Ze wist en voelde dat ze het heft in eigen handen moest nemen en deed dat ook, voordat er een situatie zou ontstaan dat dit niet meer autonoom kon.

Een nog duidelijker voorbeeld van een zelfevaluatie werd onlangs duidelijk. Een vrouw van midden zeventig vertelde dat ze iedere eerste dag van de maand vaststelde hoe het met haar ging en of het leven nog wel de moeite was om verder te gaan. Iedere eerste van de maand! Dan sta je dicht bij leven en dood.

Wat opvalt, is dat we de zelfevaluaties van organisaties en dergelijke heel normaal vinden en ook dat ze er gevolgen aan verbinden. Maar als het om personen gaat die dat ook doen en besluiten dat het genoeg is geweest, dan is die persoon zogenaamd depressief, wilsonbekwaam of handelt niet vrijwillig. Wij zijn de laatsten om te ontkennen dat die mogelijkheden er ook zijn, maar laten we niet alle ouderen tot zieke, willoze en hersenloze wezens verklaren die beschermd moeten worden.

Laten we vooral de zelfevaluaties van deze mensen net zo serieus nemen als we dat in ons werk ook jarenlang hebben gedaan.

Back To Top